Як шакарханда бомдод фирист,
Ба тилисмоти мо кушод фирист.
Сура – сура саодат эҳдо кун.
Оя – оя хату савод фирист.
Қосидеро агар фиристонӣ,
Ҳурмузоину ринду род фирист.
Бо шафақ, бо сапедаву сабза
Хешу ҳамхуну ҳамнаҷод фирист.
Дар миёни ману баҳори навин
Тозапаймони иттиҳод фирист.
Дар куҷо, тақ – тақи фузун зи куҷо,
Ба муридони худ мурод фирист.
Эй фиристандаи ягонатарин,
Бар дилам ишқи умрбод фирист.
Нури ту бар ҷаҳони ман мерасаду намерасад,
Бар ҳарами ниҳони ман мерасаду намерасад.
Нолаи гармҷӯши дил, валвалаи хамӯши дил
То ту, ай осмони ман, мерасаду намерасад.
Сӯзи туву мақоми ту, пайки туву саломи ту
Бар найи устухони ман мерасаду намерасад.
Дил чу гулест барг – барг дар дами ҷолаву тагарг,
Исии меҳрубони ман мерасаду намерасад.
Қуфл задаст гӯши ман, дар бизан, эй сурӯши ман,
Тақ – тақи ту ба ҷони ман мерасаду намерасад.
Шеър чу ваҳйнома аст, аз нафасаш шамома аст,
Қосиди ростони ман мерасаду намерасад.
Мерасаду намерасад номаи ман ба номи ту,
Номаи бебаёни ман мерасаду намерасад.
Тариқи зистани бехато намедонам,
Чунин тариқати зебо чаро намедонам.
Барои тозагии худ далел меҷӯям,
Куҷост он санади бебаҳо, намедонам.
Чаро қадам ба қадам кӯдакона меафтам,
Ҷаҳонпаноҳии он мутакко намедонам.
Маро зи ишқ напурседу захмаам назанед,
Ман он саодати ноошно намедонам.
Ба ҷуз ҷавонии маъсуму субҳу шоми бадеъ,
Дигар чӣ монд маро дар қафо, намедонам.
Надонам, эй туйи ғойиб, куҷоииву киӣ,
Чунон ки худ кияму аз куҷо, намедонам.
Гуноҳи сахттаринам ҳамин, ки эй Якто,
Туро, чунон ки туӣ, ҳолиё, намедонам.
Чаман андар чаман гӯям муборакбодии гулҳо,
Ки барпо мешавад имшаб шаби эҷодии гулҳо.
Ҳуруфе дорам, аммо андалебон сахт меранҷанд
Зи бемаҷнунии гулгашту бефарҳодии гулҳо.
Манам ҳамшаҳрии лола, манам ҳамрустои ёс,
Пас аз сад қарн ҳам шояд чамам дар водии гулҳо.
Дило, садбарги асрори туро ман нашр хоҳам кард
Ҳамин ҳоло, ки фурсат ҳаст то барбодии гулҳо.
Ба зеҳозеҳи ту сад хирмани гулро барафшонам,
Бизӣ, бо ханда зӣ, фархунда зӣ бар шодии гулҳо.
Дар ин баҳортарин лаҳзаҳо ҷавонӣ кун,
Бурун зи ҳошияи ишқ гулшинонӣ кун.
Дили саломати ту аз тапиш мураххас нест,
Сипоси ҷоизаи ёри осмонӣ кун.
Аз ин ҳаёти дароз, эй ду аср ғам хӯрда,
Ту ними сонияро сарфи шодмонӣ кун.
Бизӣ, муниртарин ифтитоҳҳоеро
Ба эҳтироми ҳамон як сири ниҳонӣ кун.
Ҳазор нома ба номи ту бозмегардад,
Ҳазор нома ба унвони як нишонӣ кун.
Бимон, ки бар башарият шариат омӯзӣ,
Ҳар ибтикор, ки, ай ишқ, метавонӣ, кун.
Дило, ба ҳурмати ин лаҳзаҳои нағзи нағз
Ту ҳам ҷавона бибанду ту ҳам ҷавонӣ кун.
На дил ба фикри ман асту на ман ба ёди ваям,
Дигар зи ишқ намесӯзад устухони наям.
Ба хасм гӯ, ки мани рафта боз меоям,
Ҳазорбора, ки ҷорӯб мезанӣ зи паям.
Чу ишқ рафт, шаҳодат кӣ медиҳад дигар,
Ба ин ҳақиқати ботил, ки ман ҳанӯз ҳаям.
Ҳазор сол бихонӣ фақат муқаддимаам,
Ба як нигаҳ накунад чашми фотеҳи ту таям.
Ханӯз лолаякам монда зери пуштаи барф,
Агарчи дар назарат беҳаёттар зи даям.
Ман омадам, ки гӯям: Ишқ аст миллати ман,
Ишқ аст миллати ман, аслу ҷибиллати ман.
Чун номи ман ба номат дар осмон рақам шуд,
Бо туст сабз дар сабз милоду реҳлати ман.
Эй зишт бо ту зебо, эй дина бо ту фардо,
Танҳо ту метавонӣ ислоҳи иллати ман.
Дар ин дайи равонӣ, бе ваҳйи хаткашоне
Чун аст ҳолати ту, чун аст ҳолати ман.
Чун ишқи Эзид омад, сад ишқи зид фурӯ рафт,
Иззат шуду шараф шуд хориву зиллати ман.
Танҳо ту мебароӣ аз ӯҳда кардани мо,
Бар худ намой охир, бар худ ҳаволати ман.
Эй ишқ, кӯҳнагиям чун бо навият омехт,
То растухез кардӣ тамдиди мӯҳлати ман.
Азизи дур, ба номат кабӯтарона дуруд,
Зи боми нуқравари субҳ сад тарона дуруд.
Чу шаҳсавораи тақвими тундтоз шудам,
Ба дурдасти паровар, ба бекарона дуруд.
Ба баргу гул, ба чаман, бар рухи афифи баҳор
Зи номи шабнами дил дона- дона – дона дуруд.
Ба ҳар касе, ки зи қайди дирам раҳоӣ ҷуст,
Ба офтоб – ба ганҷури сад хизона дуруд.
Намебарад сӯи ту нардбони аслу маҷоз,
Зи таҳтхона ба тоқи нӯҳошёна дуруд.
Ҳазор қофила падруд ҳам, ки бифристӣ,
Ҳазор қофила бар номат, эй ягона, дуруд.
Ба исми аъзами ту, эй муҳаббати сармад,
Аз ин гузаштаву оянда ҷовидона дуруд.
Бар начоти ман садоятро фирист,
Чазбаи одамрабоятро фирист.
Рах кушо бар гумрахони бечарог,
Кавкаби фардонамоятро фирист.
Чуйборам, ба таяммум карданам,
Мархмат кун, гарди поятро фирист.
Эй нигохат номаи тамдиди субх,
Номахоят, номахоятро фирист.
Дачлаам, берун зи сохил медамам,
Бахри таскинам кабоятро фирист.
Магфират кун ин гунахтаркибро,
Рахмати бемунтахоятро фирист.
Ишк гуфтам дар лачанзори касиф,
Ёр, ишки кибриёятро фирист.
Гарчи бе посух нишини дар фалак,
Чуни чуни ман, чароятро фирист.
Омўз, асри бисту як, фарханги бо хам зистан,
То хол натавонистааст одам чу одам зистан.
Инак, Сиёвушони нав берун зи оташ номаданд,
Дар ин чахони рўсаби натвон чу Марям зистан.
Бигзаштам аз умри абад, узрам нех, эй ёри самад,
Боре чавонмарди бикун, бигзор як дам зистан.
Аз дурдасти кибриё он ёр фармояд маро
Бо лўъбатони бешарар дар ин чаханнам зистан.
Хуршедро табрик кун бо чашни милёнсолаги,
Бахт аст, эй яктотарин, бо ту дар олам зистан.
Дар ибтидо будам зулол, охир чаро гаштам залил,
Мехостам, мехостам зебо чу шабнам зистан.
Шояд баѕои як нафас бех бошад аз умри абас,
Харгиз надорад мохият бисёр ё кам зистан.
Фардо насиби мову ту андўхи танхо мурдан аст,
Холо биёб, эй хамзамин, шодии бо хам зистан.
Субхи меърочи шабнам аст, биё,
Зиндаги як хамин дам аст, биё…
Омад аз осмону вопас рафт,
Шабнам-Исии Марям аст, биё.
Тундбоде чанозаи гул бурд,
Дар чаманхона мотам аст, биё…
Лутф кун, эй абири лохутй,
Ба димоге, ки махкам аст, биё.
Аз ту ёкути сурх бистонам,
Ки дар он исми аъзам аст, биё.
Хурдани нест, диданист бихишт,
Вакти ислохи Одам аст, биё.
Вом гир аз тулуъи оина,
Ки ба нурат мусаллам аст, биё.
Ту наё, варна сад махал ои,
Боз гуям, ки ин кам аст, биё…
Ба мани ташна аз хузури гайр
Эй ки гайби ту махрам аст, БИЁ
Биё ба вакти тулуи шукуфахои сафед,
Ту эй савори саманди тилоии хуршед.
Биё, ки омаданат рах,хате ба зистан аст,
Барои ин диЛи бисмил, ки аз чахон бибУрид.
Биёву бар хунарам, бин, ки бозгу бикунам,
Хар он чиро , ки нагуФтиву гуши ман бишунид…
Бикун уручи барафруз шамъи анчумро,
Ба руи шаб, ки бувад гури офтоби шахид.
Кунун, ки ханчари Бахром хун бирафшрнад,
Шикаста чангу буридааст панчаи Нохид.
Биё ба махфили ин пошхурдагони гариб,
Ки дар паёми ту хонам хамосаи таВхид.
БИМОН, ки дар лаби ман хам бимонад ояти ишк,
Бизй, ки дар дили ман хам зияд фуруги умед.
Зи рохи чон бирасиди, чи мархамат карди,
Ба чон, ки чони ту нозам, азизи тозанавид.
Биё ба боги дилам мужда дех чу худхуди бод,
БИЁ ба вакти тулуи шукуфахои сафед
Дар рӯи пуштаҳои ҷигартоби ғарқи хоб,
Хуршед кокулони зарафшони хешро,
Оҳиста баркушода парешон намудааст.
Аз пушти пардаҳои ҳарири сапеди субҳ,
Рӯзи наве ҷамоли муборак кушудааст.
Бо дардҳои кӯҳнаву бо орзуи нав,
Бо чашми роҳбуридаву бо қалби гумраҳе,
Ман боз пушти шиша нишеман гузидаам.
Дар кӯча хуни сабзи баҳорон дамад, вале,
Ман фориғ аз дамиданаму орамидаам.
Эй рӯзи нав, ки чеҳраи худ боз кардаӣ,
Узрам бинеҳ ки менигарам бар ҷамоли ту,
Бегонавор аз паси оинаҳои сард.
Хуршедро салом диҳад гунаҳои зард.
То кай канора ҷӯям аз оғӯши гарми ту
Бетоб нестам.
Бетоб нестам.
Осудаҳол дар панаҳи хоб нестам.
Аммо чун офтоби хазондида коҳилам,
Нуре гузар намекунад аз равзани дилам.
Ҳайфо, ки сардҷонам, аё рӯзи гармхун,
Ҳайфо, ки навҷавонаму аз ишқ ғофилам.
Садои ишқ! Давоми раҳам чароғон кун,
Маро фаришта кун, оре, маро ҳам инсон кун.
Биё ба чашми ғизолам набераи Маҷнун,
Маро ба бар кашу хушбахт чун биёбон кун.
Куҷо равам, ки раҳо ёбам аз ҷаҳолати хасм,
Маро бигиру ба сандуқи сина пинҳон кун.
Чу шабнамона ба рӯи кафи ту меларзам,
Чу ман ҳақиқати шаффофи хеш урён кун.
Шумораи тилифуни маро зи борон пурс,
Зи пушти панҷараи сабзи ёд тилфон кун.
Агар ба дидани ман оӣ, эй масеҳонафас,
Ҳазор сузани хуршед дар гиребон кун,
Ту беҳ зи ман бишиносӣ тариқати рафтан,
Салоҳи туст, ҳар он чи ту хости, он кун.
Ин кист, ин нишаста дар чиллахонаи дил
Дар чиллахонаи дил хаст он ягонаи дил
Кай тан дихад ба мурдан, бар зиллати фусурдан
Зеро туйи, туйи, ту узру бахонаи дил
Бо номи хазрати Хак, эй ишк, аз хамин дам
Дил – ноздонаи ту, ту – ноздонаи дил
Хамхачми шабнаме шуд чугрофиёи фикрам
Хуршеди ман, бифармо бар бекаронаи дил
Номи маро навиштй аз хошия бурунтар
Номи туро навиштам ман дар миёнаи дил
Бо гардхези айём, бо тундтози даврон
Монад ва ё намонад чамъи таронаи дил
Меҳри гули Мино 